Blog

"Ik hoef het niet op te lossen"

Deze column is een onderdeel van "Kijk in de praktijk" van hulpverleners. Het beschrijft in het kort 1 van de dilemma's van kinderen van gescheiden ouders en de betekenis van haar deelname aan KIES.
16 september 2015 | 1 minuut lezen

Met grote droevige ogen, haar knuffel stevig geklemd in haar handen en tegen haar borst gedrukt, neemt ze stilletjes plaats aan tafel. Daisy heet ze. Een tenger en fragiel meisje van 8 jaar oud met lang sluik donker haar. Voor de derde keer komt ze dicht naast me zitten.

Als aan de groep kinderen gevraagd wordt wat zij het moeilijkst vinden aan de scheiding , steekt ze voorzichtig haar vinger op en zegt heel zachtjes: ‘Als pappa en mamma ruzie maken’. Wat doe je dan? ‘Dan ga ik naar boven naar mijn kamer en begin ik hard te huilen en te stampen met mijn voeten. Dan houden ze op’, zegt ze. Andere kinderen reageren hierop. Ze blijkt niet de enige. Er worden ervaringen, maar ook tips gedeeld. Haar schouders zakken en voorzichtig verschijnt er een glimlach.

De week erna komt ze weer naast me zitten. Ze pakt haar werkmapje en gaat tekenen en kleuren. Geen knuffel te bekennen. Het thema van vandaag is: de rechten van het kind van gescheiden ouders. Ze luistert aandachtig mee. ‘Goh’, zegt mijn collega na afloop, ‘viel het jou ook op dat Daisy wat losser komt en meer lacht?’

De laatste week. Wat hebben jullie geleerd bij KIES (een praat- en spelgroep voor kinderen in echtscheidingssituaties) ? Om de beurt geven de kinderen hun antwoord. Als Daisy aan de beurt is zegt ze: ‘Dat ik het niet hoef op te lossen als pappa en mamma ruzie maken’.
En die middag verlaat ze huppelend het lokaal.

Margo Zandbergen
KIEScoach Kwadraad

Lid wordenContact