Nieuwsbericht

'Reradicaliseren' als sociale strategie. Wat is, moet grondig worden bevraagd.

Op 13 april 2018 geplaatst door

Als radicalisering niet enkel wordt begrepen als een bedreiging van buitenaf die gesignaleerd moet worden, maar als een signaal dat iets over onze samenleving zegt, dan is het gepast om niet louter een volgzame rol aan te nemen, maar om een eigen educatieve visie te ontwikkelen waarin de thema’s die achter radicalisering schuilgaan de aandacht krijgen die ze verdienen: eerste hulp bij identiteitsvraagstukken, initiatief tegen onrecht, behoefte aan zingeving, maar ook de kwaliteit van de relatie met de ouders en de perspectieven voor de toekomst.

We moeten daarbij benoemen wat benoemd dient te worden maar er tegelijk voor waken om alles in het teken te stellen van het voorkomen van radicalisering. Radicaal worden mensen die ontworteld dreigen te raken. Om die reden bekijk ik in mijn onderzoek of we ons niet beter zouden kunnen richten op “reradicaliseren”.

Daarmee bedoel ik: erkenning van de energie die sommige jongeren blijkbaar in zich hebben om verandering na te streven en daarmee aan de slag gaan, in plaats van zulk gedrag na signalering meteen te criminaliseren. Reradicaliseren is een strategie om radicaliteit binnen de samenleving te herwaarderen en uiteindelijk te absorberen: de status quo verdient het immers om grondig te te worden bevraagd.

Reradicaliseren neemt zo de “unique selling proposition” weg van de extremisten: namelijk dat zij het enige radicale alternatief zijn. Het biedt een sociaal-strategisch antwoord dat de wortels van het probleem recht doet: niet slechts gericht op een counter-narrative, maar op een counter-environment.

Waar leren ze de kunst van het vreedzaam vechten?
Dat democratie in wezen gaat over verschillen, over het oneens zijn met elkaar, en over strijden voor je ideeën binnen de lijnen van de wet? In dat proces ervaren deelnemers dat het democratische project hen nodig heeft, en dat het zonder hen als actieve deelnemer minder waard is. Het tegenovergestelde van “oprotten” of iets dergelijks.

Jongeren moeten oprecht kunnen geloven dat we met hen aan de slag willen. Dat is niet soft in het licht van terroristische dreiging, dat is het werk dat we juist het hardst nodig hebben. Daarbij gaan steun en empathie hand in hand met strenge regels en duidelijkheid. Hier speelt bovendien een eenvoudige maar o zo ware wet uit de sociale wetenschappen: wil je dat mensen minder problematisch gedrag laten zien, focus dan niet te veel op wat je wil tegengaan, maar investeer in een rijker aanbod van alternatieven die tot wenselijk gedrag leiden.

De praktijk
Gelukkig bestaan er binnen het onderwijs, in het jongerenwerk, en rondom gebedshuizen al talloze inspirerende praktijken waarin men er ondanks alle maatschappelijke polarisatie in slaagt om vanuit een positieve morele gezagsrelatie met jongeren te werken rond de thema’s die achter radicalisering schuilgaan.

Lees het artikel over het Re-radicaliseren van Stijn Sieckelinc, en het congres Radicalisering en terrorisme. 

Bron: Studiecentrum voor bedrijf en overheid
Om te reageren dien je eerst in te loggen.

Heb je nog geen profiel? Registreer dan eerst om een nieuw profiel aan te maken.
Ik wil delen
Home
Corona
Over ons
Sociaal werk in beeld
Thema's
Voor leden
Onze leden in kaartLid wordenContact Inloggen
Ik wil delen:
Sluiten