Blog

Het effect van samenwerken, schakelen en verbinden!

Gelukkig voor Carlos hebben de professionals welzijn en ROC Tilburg razendsnel geschakeld!
7 januari 2016 | 2 minuten lezen

Helpt het als professionals elkaar snel opzoeken in het domein welzijn en onderwijs? Hoe snel kun je schakelen en hoe effectief is het als je iemand direct kunt zien? En hoe maak je van een individuele vraag een systeemaanpak? 

Een week voor de kerstdagen werd ik tijdens mijn dienst gebeld door het schoolmaatschappelijk werk van het ROC in Tilburg. Het ging om een jong volwassene (Carlos, 18 jaar) die het financieel erg moeilijk heeft. De mentor van Carlos maakte zich zorgen en heeft hem doorverwezen naar het schoolmaatschappelijk werk. School vreest onder andere dat hij uitvalt door de financiële stress. En Carlos doet het juist goed op school. Hij is gemotiveerd, zijn resultaten zijn goed en hij weet van aanpakken.

Carlos spreekt goed Nederlands, hoewel hij hier pas twee jaar woont. Carlos en zijn broer zijn geboren in Peru. Toen Carlos zes was is hun moeder naar Spanje geëmigreerd. De vader van Carlos is niet in beeld. In 2014 besloot moeder naar Nederland te gaan, omdat zij in Spanje haar baan kwijt raakte. Moeder heeft de Nederlandse nationaliteit en wilde in Nederland een nieuw bestaan opbouwen en haar kinderen een beter scholingsperspectief bieden. De keerzijde daarvan is dat Carlos en zijn broer alles hebben moeten achterlaten.

Moeder staat er alleen voor en heeft niet voldoende financiële middelen. Ze vindt het moeilijk om hulp zoeken, zij kent de wegen niet en haar Nederlands schiet tekort. Zij spreekt wel goed Spaans en Engels. Bijkomend actueel probleem: Carlos laptop is kapot en die hij heeft hij hard nodig voor zijn opleiding media. Hij heeft geen geld om een nieuwe te kopen.

Dankzij goede signalering op school kon het schoolmaatschappelijk werk snel schakelen met het lokale maatschappelijk werk. Zodoende kon ik dezelfde dag met Carlos in gesprek. Toen werd duidelijk dat er ook problemen waren met het DUO over aanvullende studiefinanciering en met de zorgtoeslagaanvraag. Door de sociaal raadslieden in te schakelen konden die zaken binnen drie dagen worden opgehelderd.

Wel bleek dat Carlos zelf ook een beetje vastloopt, net als zijn moeder en zijn broer. We hebben besloten dat hij zelf zou zorgen dat zij samen met hem op gesprek kwamen, bij mij en de sociaal raadslieden. Ze stonden open voor hulpverlening, maar vonden het lastig om zich tegenover elkaar kwetsbaar op te stellen en te delen wat hen dwars zit. Dus hebben we afgesproken dat ze voorlopig individueel aan de slag gaan, maar dat we op termijn komen tot 1 gezin 1 plan. Dit met als doel om het systeem te versterken in hun onderlinge communicatie en hoe ze elkaar kunnen steunen in moeilijke tijden.

Moeder gaat met een collega van mij de volgende vraagstukken aanpakken: de financiële situatie op orde krijgen, haar taalbeheersing verbeteren en kijken hoe ze meer kan participeren in de Nederlandse samenleving (werk, dag -en vrijetijdsbesteding en netwerkvergroting). Ondertussen ga ik zowel met Carlos als zijn broer werken aan ieders toekomstverwachting, financiën, verwerking van verlies van vrienden en het aanpassen aan de Nederlandse samenleving. En aan vaardigheden als: communiceren, delen van de manier waarop je met geld omgaat, hulp vragen en elkaar steunen.

Carlos heeft nu weer meer rust. Bovendien kan hij binnenkort een nieuwe laptop kopen. De succesfactor: als professionals in sociaal werk en onderwijs konden we elkaar snel vinden en zaten we op één lijn. Zo konden we dreigende schooluitval voorkomen. Carlos, zijn moeder en zijn broer gaan alle drie aan de slag om zelfredzamer te worden. Daarmee ontstaat ruimte voor duurzame oplossingen waarbij ze ieder hun eigen krachten en talenten kunnen aanboren en ontwikkelen. En dat was toch de bedoeling van de transformatie?

Dave Pepels, sociaal werker, AMW Midden-Limburg. 
Wegens privacy-redenen is de naam Carlos gefingeerd.

Lid wordenContact