Blog

Wat volgt na de Week tegen Eenzaamheid.

2 november 2016 | 1 minuut lezen

Na de Week tegen Eenzaamheid…

De landelijke Week tegen Eenzaamheid is voorbij, maar mensen blijven iedere dag met eenzaamheid kampen. Sommige van hen vinden noodgedwongen wel een weg om ermee om te gaan. Maar zeker voor ouderen die minder mobiel worden is het een hele opgave om sociale contacten te onderhouden.
Zo bezocht ik een mevrouw van boven de 90 jaar in Stadskanaal, een pittige, statige dame. Ze heeft altijd meegewerkt in de zaak van haar man en weet van aanpakken en doorzetten. Ze is 20 jaar weduwe en heeft 11 jaar geleden ook haar zoon verloren door ziekte. Het verdriet om dat dubbele verlies is groot.

Mevrouw heeft nog een zoon en een dochter die beiden in het westen van het land wonen. Hoewel het contact met haar kinderen goed is zien ze elkaar weinig, vanwege de afstand en hun drukke leven met werk en kinderen. Wel belt mevrouw regelmatig met hen. Die gesprekken zijn voor haar erg belangrijk.

Ze woont in een appartementencomplex waar ook leeftijdgenoten wonen. Ze vindt het prettig wonen, alles gelijkvloers, dicht bij de winkels en een mooi uitzicht. Maar omdat ze slecht ter been is, kan ze nog maar kleine afstanden lopen en is ze vaak aan huis gekluisterd. Toch redt ze zich wel: de boodschappen en maaltijden worden thuisgebracht en er komt een hulp voor het huishouden.

Wat blijft is de eenzaamheid. Het verdriet om het verlies van haar man en zoon komt steeds terug maar ze kan het met niemand delen. Veel van haar leeftijdgenoten, broers, zussen en vriendinnen zijn overleden. Eigenlijk spreekt ze alleen haar buren nog, maar aan hen kan zij haar verhaal niet kwijt. De buurman links is nogal doof en de buurvrouw rechts heeft vanwege gezondheidsproblemen al genoeg aan haar hoofd, vindt mevrouw. Haar conclusie is: ‘Omdat ik me red kijkt niemand naar me om.’

Lid wordenContact